WIERZE UFAM MIŁUJĘ

„W KAŻDEJ CHWILI MEGO ŻYCIA WIERZĘ, UFAM, MIŁUJĘ” — ZOFIA KOSSAK-SZCZUCKA

  • Słowo Boże na dziś

  • NIC TAK NIE JEST POTRZEBNE CZŁOWIEKOWI JAK MIŁOSIERDZIE BOŻE – św. Jan Paweł II

  • Okaż mi Boże Miłosierdzie

  • JEZU UFAM TOBIE W RADOŚCI, JEZU UFAM TOBIE W SMUTKU, W OGÓLE JEZU UFAM TOBIE.

  • Jeśli umrzesz, zanim umrzesz, to nie umrzesz, kiedy umrzesz.

  • Wspólnota Sióstr Służebnic Bożego Miłosierdzia

  • WIELKI POST

  • Rozważanie Drogi Krzyżowej

  • Historia obrazu Jezusa Miłosiernego

  • WIARA TO NIE NAUKA. WIARA TO DARMO DANA ŁASKA. KTO JEJ NIE MA, TEGO DUSZA WYJE Z BÓLU SZUKAJĄC NAUKOWEGO UZASADNIENIA; ZA LUB PRZECIW.

  • Nie wstydź się Jezusa

  • SŁOWO BOŻE

  • Tak mówi Amen

  • Książki (e-book)

  • TV TRWAM

  • NIEPOKALANÓW

  • BIBLIOTEKA W INTERNECIE

  • MODLITWA SERCA

  • DOBRE MEDIA

  • Biblioteki cyfrowe

  • Religia

  • Filmy religijne

  • Muzyka religijna

  • Portal DEON.PL

  • Polonia Christiana

  • Muzyka

  • Dobre uczynki w sieci

  • OJCIEC PIO

  • Św. FAUSTYNA

  • Jan Paweł II

  • Ks. Piotr Pawlukiewicz

  • Matka Boża Ostrobramska

  • Moje Wilno i Wileńszczyzna

  • Pielgrzymka Suwałki – Wilno

  • Zespół Turgielanka

  • Polacy na Syberii

  • SYLWETKI

  • ŚWIADECTWA

  • bEZ sLOGANU2‏

  • Teologia dla prostaczków

  • Wspomnienia

  • Moja mała Ojczyzna

  • Zofia Kossak

  • Edith Piaf

  • Podróże

  • Czasopisma

  • Zdrowie i kondyncja

  • Znalezione w sieci

  • Nieokrzesane myśli

  • W KAŻDEJ CHWILI MOJEGO ŻYCIA WIERZĘ, UFAM, MIŁUJĘ.

  • Prezydent Lech Kaczyński

  • PODRÓŻE

  • Pociąga mnie wiedza, ale tylko ta, która jest drogą. Wiedza jest czymś wspaniałym, ale nie jest najważniejsza. W życiu człowieka najważniejszym jest miłość – prof. Anna Świderkówna

  • Tagi wpisów

  • Cytat na dziś

    Dostęp do internetu ujawnia niewyobrażalne pokłady ludzkiej głupoty.

WYZNANIA DUSZY POTĘPIONEJ. LIST ZZA ŚWIATA

Posted by tadeo w dniu 10 sierpnia 2019


APC - 2019.08.10 14.01 - 001.3dhttp://www.duchprawdy.com/WYZNANIA_DUSZY_POTEPIONEJ.pdf

Następujące notatki znaleziono miedzy rzeczami młodej dziewczyny o imieniu
Klara po jej śmierci w klasztorze.
Miałam przyjaciółkę: pracowałyśmy razem w sklepie. Później gdy
Anna wyszła za mąż, nie widziałam jej nigdy więcej. Nasze stosunki były
raczej koleżeńskie, nie była to przyjaźń w ścisłym tego słowa znaczeniu.
To też niezbyt odczułam jej brak, gdy po ślubie przeniosła się do
podmiejskiego miasteczka, dość odległego od mego miejsca zamieszkania.
Na jesieni 1937 roku, gdy spędzałam wakacje nad jeziorem Garda,
otrzymałam od mojej matki, przy końcu drugiego tygodnia miesiąca
września, następującą wiadomość: Pomyśl! Anna N. nie żyje. Została
zabita w wypadku samochodowym. Pochowano ją na cmentarzu w
Waldkiedhof. Wieść ta poruszyła mną. Wiedziałam że Anna nie była zbyt
religijna. Czy była przygotowana, gdy Bóg wezwał ją nagle z tego świata.
Następnego dnia rano wysłuchałam Mszy Świętej, za jej duszę odprawianą
w kaplicy pensjonatu sióstr, gdzie przebywałam, modląc się za spoczynek
jej duszy. Ofiarowałam też za nią Komunię Świętą, lecz cały dzień czułam
jakiś wewnętrzny niepokój, który wzrósł wieczorem.
Zapadłam w niespokojny sen, z którego przebudziłam się jakby na skutek
głośnego pukania. Zapaliłam światło. Zegarek wskazywał 10 minut po
północy, lecz nie dostrzegłam nic specjalnego. Jedynie fale jeziora Garda
uderzały miarowo w wał otaczający ogród. Noc była bezwietrzna.
Jednakże, gdy się obudziłam, oprócz stukania doszedł do mych uszu
dźwięk podobny do tego, jaki czynił mój prawodawca będąc w złym
humorze, gdy ciskał z wściekłością nieprzyjemny list na swoje biurko.
Zastanawiałam się przez chwilę, czy nie wstać, ale ostatecznie
powiedziałam sobie: „Nonsens”, to tylko skutek podnieconej tragiczną
śmiercią wyobraźni. Zgasiłam światło, zmówiłam parę razy „Ojcze Nasz”,
za biedne dusze w czyśćcu cierpiące i usnęłam znowu. Wtedy to przeżyłam
następujący sen: Wstałam około godziny szóstej rano. Gdy otwierano
drzwi, do domowej kaplicy, nastąpiłam nogą na plik luźnych kartek.
Podniosłam je i poznawszy charakter pisma Anny krzyknęłam ze
zdziwienia. Cała drżąca trzymałam te kartki w moich rękach. Miałam
wrażenie, że się duszę i uczułam potrzebę natychmiastowego odetchnięcia
świeżym powietrzem.
3
Szybko poprawiłam włosy, włożyłam kartki do kieszeni i opuściłam dom.
Poszłam ścieżką wiodącą wzdłuż dobrze znanej mi drogi Gardesana,
wijącej się pomiędzy drzewami oliwnymi, ogrodami i krzakami wawrzynu.
Wstawał jasny piękny poranek. Innym razem zatrzymałabym się
niewątpliwie, by wchłaniać w siebie z rozkosz cudownego widoku na
jezioro i wyspę Garda; na tę prawdziwą krainę cudów. Przysłowiowy błękit
wód zawsze zachwycał mnie niewymownie. I tak jak małe dziecko
spogląda na swego dziadka, tak i ja zwykle spoglądam z pewną czcią i
lękiem na szary szczyt Monte Baldo, który wznosił się na przeciwległym
brzegu do wysokości 2200 metrów nad poziom jeziora. W tej chwili nie
miałam żadnego odczucia dla tych cudów natury.
Uszedłszy ścieżką około 15 minut, machinalnie usiadłam na ławce
pomiędzy dwoma cyprysami, gdzie wcześniej czytałam z wielką
przyjemnością Federea „Panna Teresa”. Po raz pierwszy byłam czuła na
fakt, że drzewa cyprysowe uważane są za symbol śmierci, jakkolwiek na
południu rosną one w takiej obfitości, że nigdy dotąd nie przyszło mi to na
myśl.
Wyciągnęłam kartki z kieszeni. Nie było żadnego podpisu, ale nie miałam
żadnej wątpliwości, że charakter pisma należy do Anny. Nawet ozdobny
zakrętas przy literze „s” i francuski wygląd litery „t” były te same, które
tak złościły w biurze pana Gr…. Styl jednak nie był jej, a w każdym razie
nie wyrażała się tu w swój zwykły sposób. Wyrażała się bowiem zawsze z
pełną elegancją, podczas gdy jej niebieskie oczy tryskały wesołością.
Jedynie kiedyśmy dyskutowały na tematy religijne, ton jej stawał się
cierpki przyjmujący tę samą ostrość z jaką pisany był ten list. Podaję tutaj
słowo po słowie całą treść listu, jak czytałam go w czasie snu:
„Klaro! Nie módl się za mnie. Jestem potępiona! Jeśli piszę do ciebie i to
tak obszernie, nie wypływa to z jakiegokolwiek uczucia przyjaźni. Tu w
piekle nie kocha się już nikogo. Czynię to z przymusu, jako cząstka tej
mocy, która chociaż pragnie zła, musi działać też coś dobrego.
„Żeby powiedzieć prawdę, chciałabym widzieć cię także umieszczoną w
tym miejscu, gdzie zarzuciłam kotwicę na długie lata a może i wieczność,
gdyż mamy jakiś przebłysk nadziei, że może kiedyś…”
Niech cię to nie dziwi. Tu wszyscy czujemy to samo. Nasza wola jest
utwierdzona w stanie, który wy zwiecie ZŁEM. Nawet jeśli czynimy
cośkolwiek dobrego, jak to czynię w tej chwili, otwierając twe oczy na
rzeczywistość piekła, nie czynię tego w dobrej intencji.
Jak to sobie przypominasz poznałyśmy się w M… cztery lata temu. Miałaś
wtedy 23 lata; rozpoczęłaś pracę w biurze na pół roku przede mną i często
służyłaś mi pomocą w moich trudnościach, dając mi dużo z siebie, gdy
byłam początkującą pracownicą. Lecz cóż to znaczy dobro! W owym czasie
chwaliłam twoją „siostrzaną miłość”. Warte śmiechu! Twoja pełna
4
gotowość pomocy była próżną ostentacją, jak sobie wyobrażałam nawet
wtedy. Tutaj nie uznajemy żadnego dobra w kimkolwiek. Miałaś okazję
zapoznać się z historią mojej młodości. Tu tylko w krótkim zarysie podam
ci szczegóły, których nie znasz.
Według planu mych rodziców, nie powinnam była się urodzić. Byłam
poczęta nie z miłości serca, lecz z pociągu ciała. Moje dwie siostry miały
już po 14 i 15 lat, kiedy po raz pierwszy ujrzałam światło dzienne. Obym
się nie urodziła rzeczywiście nigdy! Obym mogła się teraz unicestwić i ujść
tym torturom! Nic nie da się porównać z gwałtownym pragnieniem jakie
posiadam, rozerwania na strzępy mojego istnienia. Ach, porwać je jak
zbutwiały gałgan, zetrzeć na proch, na popiół aż do nicości. Ale muszę
istnieć, muszę być taka, jaką sama siebie uczyniłam; ze zwichniętym
celem mego bytu.
Kiedy mój ojciec i matka, jeszcze wolni, opuścili wieś i przenieśli się do
miasta, oboje stracili uczucie do Kościoła. I lepiej, że tak się stało, weszli
w zepsute środowisko społeczne i w sześć miesięcy po spotkaniu się na
tańcach, musieli się pobrać. Po ich ślubie tyle tylko zostało z ich
religijności, że matka moja kilka razy bywała na niedzielnej Mszy Świętej.
Nigdy nie nauczyła mnie modlić się porządnie, lecz całą swą uwagę
poświeciła sprawom doczesnym, jakkolwiek nasze warunki materialne były
zupełnie znośne.
„Takie słowa jak modlitwa, Msza Święta, woda święcona, Kościół; piszę z
nieopisanym wstrętem. Brzydzę się nimi, tak jak brzydzę się wszystkimi
chodzącymi do kościoła i w ogóle wszystkimi ludźmi i wszystkimi rzeczami.
Wszystko bowiem powiększa naszą torturę. Cała wiedza jaką zdobyliśmy
w chwili naszego zgonu, wszelka pamięć o tym cośmy doświadczyli i
poznali w życiu jest dla nas przeszywającym; wiedz jak to nas męczy.
My w piekle nie jemy, nie śpimy, nie chodzimy. Skuci łańcuchami
wpatrujemy się w nasze zmarnowane życie z „płaczem i zgrzytaniem
zębów”, pełni nienawiści i straszliwie umęczeni.
Czy słyszysz? Pijemy tutaj w piekle nienawiść jak wodę. Także jedni ku
drugim. Ale Boga nienawidzimy ponad wszystko. Pragnę ci wytłumaczyć.
Błogosławieni w Niebie kochają Go, ponieważ wpatrują się w niczym nie
osłonięty blask Jego piękności, która daje im odczucie niewymownego
szczęścia. My to wiemy i ta wiedza napełnia nas wściekłością. Ludzie
żyjący na ziemi, znają Boga z Jego dzieł i Objawienia, mogą Go kochać,
ale nie są do tego zmuszeni.
Człowiek wierzący – Piszę to ze zgrzytem zębów, który całym sercem
kontempluje Chrystusa rozpiętego na krzyżu, pokocha Go. Ale ten, do
którego Bóg zbliża się jako sędzia karzący, jako Mściciel, jako
Sprawiedliwy, odepchnięty kiedyś i przybywający na kształt strasznej
burzy, ten nienawidzi Go z całą furią złej woli. Nienawidzi Go na wieki, na
5
mocy swej wolnej decyzji odwrócenia się od Boga, w której utwierdził swą
duszę w chwili śmierci. Tej decyzji i teraz nie chce cofnąć i nie cofnie nigdy
– jest to nam wpajane. Czy rozumiesz teraz – dlaczego piekło trwa na
wieki? Ponieważ nasza zatwardziałość w złem nigdy nie ustaje.
Jestem jednak zmuszona dodać, że Bóg jest miłosierny nawet względem
nas. Powiedziałam „zmuszona”, gdyż nawet jeślibym ten list pisała z
własnej woli, nie wolno byłoby mi kłamać, jakbym tego pragnęła. Wiele
rzeczy przelewam na papier wbrew mej woli, muszę połykać tę lawinę
przekleństw, którą chciałabym miotać. Bóg był miłosierny względem nas,
nie pozwalając na dalszy upadek w głębinę zła, do czego byliśmy
przygotowywani a co by zwiększyło naszą winę i karę, tortury i krąg
cierpień. Pozwolił nam umrzeć przedwcześnie, jak to się stało ze mną, czy
też w inny korzystniejszy sposób powiązał okoliczności.
Teraz zaś okazuje nam miłosierdzie wstrzymując nas w tym odległym od
Siebie miejscu i nie każąc się zbliżać nam do Siebie. Każdy krok bliżej
Boga sprawiłby mi większy ból, niż mogłabym doświadczyć, zbliżając się
do rozpalonego stosu.
„Pewnego dnia gdyśmy rozmawiały ze sobą, byłaś poruszona, kiedy ci
powiedziałam, ze mój ojciec na kilka dni przed moją pierwszą Komunią
Świętą zrobił następującą uwagę: „Patrz Anusiu, jaką masz piękną
sukienkę. Wszystko reszta, to bujda i oszustwo”. Twoje poruszenie niemal
mnie wtedy zawstydziło, teraz pobudza mnie do śmiechu. Jedynie
rozsądną rzeczą, którą uczynili w związku z tą „bujdą”, było że nas nie
dopuścili do Komunii Świętej , wcześniej niż w wieku 12 lat. Byłam już
wtedy dostateczni przesiąknięta duchem światowym, by sobie religię
traktować bardzo lekko; Komunia Świętą niewiele dla mnie znaczyła.
„Fakt, że obecnie dzieci chodzą do Komunii Świętej już w wieku lat
siedmiu, napełnia nas furią. Ze wszystkich sił staramy się przekonać ludzi,
że dziecko w tym wieku, nie jest jeszcze w stanie zrozumieć sensu tego
Sakramentu. Musi ono przed tym popełnić grzech śmiertelny!
Wtedy jasny Bóg, nie może ich tak uszczęśliwić jak wtedy gdy: Wiara,
Nadzieja i Miłość (przekleństwo im) zostały w ich dziecięcych sercach
zachowane od chwili chrztu. Czy pamiętasz, że popierałam ten punkt
widzenia już na ziemi?
„Kilkakrotnie jak spotykałam mego ojca, często kłócił się z moją matką.
Mówiłam ci o tym rzadko, gdyż wstydziłam się tego (śmieszna rzecz –
wstyd! Tutaj w piekle wszystko posiada dla nas jednakową wartość).
Rodzice nie mieszkali już w jednym pokoju. Odtąd sypiałam z moją
matką; ojciec sypiał w sąsiednim pokoju z osobnym wejściem, tak że mógł
wracać w nocy, kiedy mu się podobało. Pił za dużo, wyczerpując w ten
sposób nasze zasoby materialne. Moje obie siostry pracowały zatrzymując
pieniądze na własne potrzeby. Matka też musiała zarabiać.
6
„W ostatnim roku mego życia, ojciec mój często bił moją matkę, gdy ta
odmawiała mu czegoś. W stosunku do mnie zawsze był dobry. Któregoś
dnia zgorszyłaś się, że jestem tak zepsutym dzieckiem. (Czy było
cokolwiek we mnie, co cię gorszyło?). Gdy ci opowiedziałam, jak dwa razy
tego samego dnia chodziliśmy wymienić parę butów, ponieważ wydawały
mi się nie dość eleganckie.
„Nocy, której mój ojciec zmarł na skutek apopleksji, zdarzyło się coś o
czym ci nigdy nie wspomniałam, bojąc się twej interpretacji. A fakt ten
zasługuje na uwagę, gdyż od tego czasu zaczęłam doświadczać tego
poczucia winy które teraz tak mnie męczy Jak powiedziałam wyżej spałam
w tym samym pokoju co mama. Usłyszałam swoje imię i jakiś nieznany
głos rzekł:„Cóż gdyby twój ojciec umarł!?.
Nie kochałam już swego ojca za to, że tak brutalnie traktował moją
matkę, w rzeczy samej w tym czasie nie kochałam nikogo, ale czułam
pewne przywiązanie do tych, którzy byli dla mnie dobrzy. Miłość bez
egoistycznych przesłanek krzewi się tylko w duszach, które są w stanie
łaski. Nie należałam do nich. Odpowiedziałam więc tajemniczemu głosowi
nie zastanawiając się skąd pochodził: „O nie, on nie umrze!”. Po chwili
znowu wyraźnie usłyszałam powtórzone to samo pytanie. „Cóż gdyby twój
ojciec umarł?” – odpowiedziałam znowu niecierpliwie. „O nie, on nie
umrze!”. Lecz po raz trzeci zapytano mnie: „Cóż, gdyby twój ojciec
umarł?”. W tej chwili przedstawiłam sobie, jak często wracał pijany do
domu, czynił zamieszanie, krzywdził matkę i psuł nam opinię wobec ludzi.
Wykrzyknęłam opryskliwie: „To i dobrze!”.
Potem wszystko umilkło. Następnego ranka, kiedy matka poszła zrobić
porządek w pokoju ojca, znalazła drzwi zamknięte. Gdy koło południa
zdołaliśmy, dostać się do wnętrza, ujrzeliśmy naszego ojca leżącego w
pokoju – był martwy…
(Może Bóg gotów był dać mu jeszcze sposobność i czas do poprawy życia i
uzależnił to od woli dziecka, któremu człowiek ten okazywał pewną
dobroć).
Ty i Marta K. skłoniłyście mnie do należenia do „Stowarzyszenia
Pobożnego Młodych Niewiast”. Nie czyniłam z tego tajemnicy, że
rozporządzenia wydawane przez obie przewodniczące wydawały mi się
zbyt pobożne…
Zebrania były jednak przyjemne. W niedługim czasie po wstąpieniu
dostała mi się kierownicza rola, to mi odpowiadało.
Podobały mi się także wycieczki. Parokrotnie zdobyłam się nawet na
pójście do spowiedzi. Ale czułam, że w gruncie rzeczy, nie miałam nic do
wyznania spowiednikowi. Z jednej bowiem strony nie byłam
przyzwyczajona do zwracania uwagi na swe słowa i myśli, z drugiej zaś nie
7
zabrnęłam jeszcze tak daleko, żeby popełnić jakieś naprawdę ciężkie
grzechy.
Pewnego razu upomniałaś mnie: „Anno, jeśli nie będziesz się modlić –
zgubisz swoją duszę!, – zły duch ją opanuje! To prawda modliłam się
bardzo mało, a i to niechętnie. Miałaś naprawdę rację. Wszyscy, którzy
cierpią płomienie piekielne, nie modlili się, lub modlili się o wiele za mało.
Modlitwa jest pierwszym krokiem ku Bogu, krokiem decydującym, a
szczególnie modlitwa do tej, która jest Matką Chrystusa, której imienia nie
ośmielamy się wymówić. Nabożeństwo do Niej pozbawia szatana
niezliczonej ilości dusz, których grzechy niewątpliwie oddałyby ich w jego
wstrętne i ohydne ręce.
To co mam jeszcze napisać, napełnia mnie wściekłością, ale muszę:
Modlitwa jest najłatwiejszą rzeczą, jaką człowiek ma do wykonania na
ziemi. I właśnie do tego najłatwiejszego aktu Bóg przywiązał zbawienie.
Temu, który modli się wytrwale, daje on stopniowo coraz więcej światła i
mocy i to w takiej obfitości, że nawet dusza najgłębiej zanurzona w
grzechu może się ostatecznie uratować, tkwiąc aż po szyję w błocie może
jeszcze wydobyć się z topieli.
Szczególnie w ostatnich latach mego życia nie modliłam się, jak powinnam
i w ten sposób sama ograbiałam się z tych łask bez których nikt nie może
być zbawiony. Tu w piekle, my potępieni już żadnej laski nie
otrzymujemy. A nawet gdyby nam ją dano, odrzucilibyśmy ją precz z
szyderskim śmiechem. Wszelkie falowanie ziemskiego życia ustaje w
wieczności. Człowiek żyjący na ziemi może przechodzić ze stanu grzechu
w stan łaski i może w każdej chwili ze stanu łaski wypaść zanurzając się w
grzech, czy to przez słabość czy to przez złość. Od chwili śmierci wszystkie
te wahania kończą się: W jakim stanie się umiera w takim się pozostaje
na zawsze. Prawdą jest, że do chwili śmierci każdy może zwrócić się do
Boga lub pokazać mu plecy. Lecz w czasie konania, zamierające drgania
woli to tylko siła przyzwyczajenia życiowego, która podejmuje ostatnią
decyzję. Dla człowieka jego dobre lub złe przyzwyczajenia stają się jego
drugą naturą, wloką się za nim nieodłącznie. Tak było ze mną. Lata całe
żyłam w oddaleniu od Boga, gdy więc ostatnie wezwanie laski nadeszło,
zdecydowałam przeciwko Bogu.
I nie moje częste grzechy, nie brak dobrej woli by z nich powstać,
zadecydowały o moim losie. Wiele razy zachęcałaś mnie do słuchania
kazań i czytania dobrych książek. Mówiłam wówczas, że nie mam czasu na
takie rzeczy. Więc muszę otwarcie powiedzieć: gdy zaszłam już tak
daleko, jak to miało miejsce na krótko przed opuszczeniem
stowarzyszenia, było dla mnie niezmiernie trudno wejść na inną drogę.
Czułam się bardzo nieszczęśliwa i niespokojna, lecz wysoki mur wznosił się
między mną a nawróceniem. Trudno ci to było zrozumieć. Wyobrażałaś
8
sobie bardzo prosto tę sprawę, jak raz to powiedziałaś: „Odbędę dobrą
spowiedź, Aniu i wszystko będzie na nowo”. Przypuszczałam, że masz
rację, ale świat, zły duch i ciało zakuły mnie już w zbyt mocno w swoje
kajdany.
Nigdy nie wierzyłam we wpływ złego ducha, lecz teraz mogę świadczyć, że
wywiera on potężny wpływ na osoby pogrążone w grzechu. Jedynie więcej
modlitw z mej strony i innych osób wraz z ofiarami i cierpieniami mogłyby
mnie wyzwolić od szatana, a i to tylko stopniowo. Niewiele osób jest
widzialnie opętanych przez złego ducha, lecz mnóstwo znajduje się
niewidzialnie w jego mocy. Szatan co prawda nie może ograbić z wolnej
woli nawet tych, którzy się sami oddają pod jego wpływ, ale gdy
opuszczają Boga i jego zasady, Bóg za karę pozwala szatanowi na ścisłe
związanie się z takim człowiekiem. Tak zagrabia on tych, którzy bezwolnie
oddali mu się na służbę.
Nienawidzę i szatana, lecz znajduję w nim o tyle pewne upodobanie, że
stara się doprowadzić was do ruiny, on i jego współtowarzysze – duchy
demoniczne, które upadły wraz z nim na początku czasów, są ich miliardy.
Błąkają się po ziemi na kształt gęstych roi komarów, a wy zaledwie się
domyślacie ich obecności. My w duszach potępionych, mało bierzemy
udziału w kuszeniu ludzi, jest to zadaniem upadłych aniołów. Zwiększają
oni własne tortury wraz z każdą duszę wciągniętą do piekła, a czegóż nie
czyni nienawiść”
Mimo tego, że oddalałam się stale od Boga. On wciąż szedł za mną. Sama
też torowałam drogę łasce, przez dobre uczynki, które nie rzadko
spełniam z naturalnego popędu. Niekiedy Bóg ściągnął mnie do kościoła i
odczuwałam tam coś w rodzaju tęsknoty za domem. W czasie gdy po
całym dniu spędzonym w pracy biurowej opiekowałam się moją chorą
matką i rzeczywiście poświęcałam się dla niej w pewnej mierze, wówczas
owe natchnienia Boże działały na mnie silnie. W kaplicy szpitalnej, do
której pewnego popołudnia mnie zaciągnęłaś, byłam tak przyciśnięta
działaniem Bożym, że tylko jednego kroku brakowało do mego
nawrócenia. Płakałam, lecz przywiązanie do świata znów podniosło głowę i
wyrzuciło precz laskę, ziarno padło między ciernie. Przez przyjęcie zadania
„Religia jest po prostu rzeczą uczucia”, jak mnie zawsze przekonywano w
biurze, zmarnowałam tę chwilę łaski, tak jak to zrobiłam z wielu innymi
rodzajami łask wcześniej.
Zgromiłaś mnie pewnego razu za niedbałe dygnięcie, zamiast pełnego czci
przyklęknięcia przed ołtarzem w kościele. Nazwałaś to lenistwem. Nie
wydawałaś się podejrzewać że już wtedy w ogóle nie wierzyłam w
Prawdziwą Obecność Chrystusa w Najświętszym Sakramencie. Wierzę w
nią obecnie, ale po prostu na drodze naturalnej, tak jak się wierzy w
przyjście burzy z piorunami ten człowiek, który doznał w sobie jej
skutków.
9
W międzyczasie dostosowałam religię do mych własnych upodobań.
Przyjęłam punkt widzenia obiegający moich kolegów biurowych, że po
śmierci dusza przechodzi w inną istotę żyjącą, wędrując w ten sposób bez
końca (tak zwane Metempsychosis). Rozwiązywało to przejmującą mnie
kwestię, napełnioną lękiem, kwestię tamtego świata i neutralizowało jej
wpływ na mnie.
Dlaczego nie przypomniałaś mi przypowieści z Biblii o „Bogaczu i Łazarzu”,
o których wasz Chrystus mówi, że natychmiast po śmierci jeden poszedł
do piekła, a drugi do nieba” Lecz na cóż by się to przydało Wyśmiałabym
to, jak inne twoje faryzejskie pogawędki ze mną.
Stopniowo sama sobie tworzyłam „boga”, odpowiadającego mojej
wyobraźni; wyposażonego dostatecznie, by go nazwać „bogiem”, a
wystarczająco odległego, żeby być zwolnioną od wszystkich obowiązków
wobec niego. Ten „bóg” nie obiecywał mi żadnego nieba, ale też nie mógł
ukarać piekłem. Zostawiłam go samemu sobie.
Z łatwością przyjmujemy to w co lubimy wierzyć. Z biegiem czasu czułam
się przekonaną co do prawdziwości wymyślonej przez siebie religii, tak
łatwo się z nią żyło.
Jedna tylko rzecz mogła wyrwać mnie z tego stanu: ciężkie i długotrwałe
cierpienie, lecz to cierpienie nie nadeszło. Zrozumiesz może teraz lepiej
znaczenie powiedzenia: „Kogo Bóg kocha, tego chłoszcze”.
Był to niedzielny lipcowy dzień, kiedy nasze stowarzyszenie urządziło
wycieczkę do A…., gdzie znajdował się cudowny obraz Matki Bożej lecz w
tym czasie inny obraz zaczął zajmować miejsce na ołtarzu mego serca. W
tym dniu, w trakcie naszej wycieczki, mój kolega z pracy zaprosił mnie na
intymny spacer ze sobą, choć zwykle chodził z inną dziewczyną. Podobał
mi się, ale nie myślałam jeszcze wtedy o małżeństwie z nim, raziło mnie,
że jest zbyt serdeczny dla każdej napotkanej dziewczyny; ja zaś marzyłam
zawsze o kimś, kto by należał do mnie niepodzielnie.
Następnego ranka w biurze gniewałaś się na mnie za opuszczenie
wycieczki w waszym towarzystwie. Odpowiedziałam ci, jak miło spędziłam
czas. Twoim pierwszym pytaniem było: „Czy byliście na Mszy Świętej” O
głupiutka! Przypominasz sobie, jak ci odpowiedziałam: „Dobry Bóg nie ma
tak ciasnego umysłu jak wasi księża”. Dziś muszę ci wyznać: w całej swej
nieskończonej dobroci Bóg patrzy na rzeczy dokładniej niż oni.
Od tego dnia coraz więcej rzeczy odciągało mnie od waszego
stowarzyszenia: kino, tańce, wycieczki samochodem; następowały jedne
za drugimi. Z Maxem kłóciliśmy się często, a potrafiłam go coraz więcej
przywiązać do siebie.
10
Moja rywalka robiła awantury jemu i mnie, ale mój wypolerowany spokój
robił głębokie wrażenie na Maxie. Słówko po słówku niby obiektywnie i
obojętnie cedziłam truciznę, odstręczając powoli jego serce od niej. To
moje zachowanie było szatańskim w całym tego skowa znaczeniu.
Po co ci to wszystko piszę, żeby pokazać jak ostatecznie zerwałam z
Bogiem. Nie to było przyczyną, że nasze wzajemne obcowanie, dalekie
było od moralności, chociaż nie pozwalałam mu na wszystko z
wyrachowania, że przez tą rezerwę wzmocnię w nim szacunek dla siebie.
Przyczyna mojej apostazji (herezji) leżała w tym, że ze stworzenia
uczyniłam sobie bóstwo. Stopniowo wzrastała miłość do człowieka, dla
którego również nic poza sprawami tej ziemi nie istniało, pragnienie
zdobycia go oderwało mnie radykalnie od Boga. Uwielbienie, jakie żywiłam
do Maxa, stało się praktycznie moją religią.
Przed ślubem jeszcze raz poszłam do spowiedzi i Komunii Świętej, jak
żądały przepisy. Mój mąż i ja zgadzaliśmy się w tym punkcie; dlaczego nie
dopuścić do tych formalności. Załatwialiśmy je, jak wszystkie inne. Wy na
ziemi uważacie to za niegodne a jednak po tej „niegodnej” Komunii
Świętej, uczułam wielki spokój serca… ostatni raz.
Nasze pożycie małżeńskie było harmonijne. Mieliśmy prawie ten sam
sposób patrzenia na wszystkie sprawy. Zgadzaliśmy się także, że nie
będziemy obciążać się dziećmi. Głęboko w swym sercu, mój mąż żywił
pragnienie posiadania jednego dziecka – naturalnie nie więcej. Ale
ostatecznie udało mi się wybić mu to z głowy.
Suknie, eleganckie meble, wieczorki, wycieczki samochodami i inne tego
rodzaju rozrywki odpowiadały mi bardziej. Ten rok między naszym
ślubem, a moją tragiczną śmiercią – była to jedna wielka ziemska uciecha.
Spędzaliśmy każdą niedzielę na przejażdżkach i na odwiedzaniu krewnych
i znajomych mego męża, którzy prowadzili taki sam płytki żywot jak my
oboje.
W oddaleniu duszy jednakże nigdy nie czułam się szczęśliwą, choćbym się
nawet na pozór najszczerzej śmiała na zewnątrz. Coś nieokreślonego
gnębiło mnie nieustannie.
Jest to prawda, że Bóg tu na ziemi daje nam nagrodę za wszystko, co
uczyniło się dobrego, jeśli nie może jej dać w wieczności. Zupełnie
niespodziewanie otrzymałam spadek (po cioci Luci). Mój mąż też posiadał
niezłe zarobki, tak że mogliśmy wspólnie pięknie urządzić nasz dom.
Z rzeczami i sprawami przypominającymi religię spotykałam się tylko
przypadkowo; kawiarnie, hotele w mieście nie pomagały nam zbliżyć się
do Boga. Wszyscy uczęszczający do tych miejsc żyli tak samo
powierzchownie jak my.
11
Zwiedzając sławne katedry w czasie naszych wycieczek całą uwagę
skupialiśmy na podziwianiu wartości artystycznych. Umiałam
neutralizować duchowe ciepło, promieniujące specjalnie z zabytków
średniowiecza, przez sztuczne wywołane oburzenia na takie szczegóły jak
np. nie dość czysty, czy niezgrabny brat zakonny, który nas oprowadzał,
„zgorszenie”, że mnisi chcący uchodzić za pobożnych, sprzedają likier, itp.
W ten sposób odrzucałam zawsze łaskę, ilekroć zastukała do drzwi mego
serca.
Do szczególnej irytacji doprowadzał mnie widok malowideł
przedstawiających piekło z szatanem męczącym dusze potępionych na
rozpalonych do białości rusztach. Klaro, piekło można skarykaturować, ale
nigdy przesądzić w swej ocenie.
OGIEŃ PIEKIELNY! Te słowa napawały mnie lękiem. Pamiętasz jak
pewnego razu dyskutując o piekle podsunęłam ci zapaloną zapałkę pod
nos, ze złośliwym pytaniem: „Czy tak samo pachnie?” Szybko
zdmuchnęłaś płomień Tu nikt nie jest w stanie zgasić ognia Mówię teraz
tobie, że ogień piekielny jak go wymienia Pismo Święte nie gaśnie nigdy.
Słowa Chrystusa skierowane do odrzuconych są jednoznaczne: „Idźcie
precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego
aniołom”. Dosłownie tak brzmią!…
Chcesz wiedzieć, jak duch może odczuwać ogień materialny? Tak jak
cierpi twoja dusza, kiedy jeszcze w czasie życia na ziemi wsadzisz palec do
ognia! Dusza twoja nie płonie, lecz co za ból przeszywa całą twoją istotę!
W podobny sposób jesteśmy tutaj fizycznie związani z ogniem, dotyczy to
tak naszej istoty jak i władz zmysłowych. Nasze dusze tracą swą naturalną
swobodę, nie możemy myśleć o czym chcemy i jak chcemy.
Nie patrz tak głupio na powyższe słowa; stan ten, którego nie możesz
pojąć, pali mnie nie niszcząc jednak mego istnienia. Naszą największą
torturę stanowi zdawanie sobie sprawy z tego, że nigdy nie będziemy
oglądać Boga. Jakżeż to męczy! A przecież jeszcze na ziemi można było
być tak bardzo obojętnym wobec tego.
Jak długo nóż leży na stole, widzi się jego ostrze, ale się go nie czuje. Ale
wbij ten nóż w swe ciało, a będziesz wyć z bólu. My teraz CZUJEMY ten
brak Boga, przedtem „wiedzieliśmy” o Nim tylko. Nie wszystkie dusze
ponoszą odpowiednie cierpienia. Im bardziej podła wola, im większa
przewrotność w grzechu, tym dotkliwsze uczucie utraty Boga.
Potępieni katolicy cierpią więcej niż należący do innych wyznań, gdyż
otrzymali i odrzucili więcej łaski i światła. Ten, który więcej wiedział o
religii, cierpi bardziej niż ten, który miał słabsze jej poznanie. Ten, który
grzeszył przewrotnie, odczuwa silniej przeszywający ból, niż ten, który
upadł z ludzkiej słabości. Lecz żaden nie cierpi więcej, niż na to sobie
12
zasłużył. O gdybyż było inaczej, miałabym wtedy jakiś rozsądny powód do
nienawiści!
Powiedziałaś mi raz, że nikt nie idzie do piekła, kto nie zdał sobie sprawy z
tego, iż tam podąża. Podobno jakiś święty to objawił. Śmiałam się z tego,
ale powiedziałam do siebie: „Wobec tego w potrzebie będzie jeszcze dość
czasu, by zawrócić z drogi”. Rzeczywiście przed swą tragiczną śmiercią,
nie wiedziałam czy piekło jest naprawdę. Żaden śmiertelnik tego nie wie.
Ale zrozumiałam ostatecznie, że jeśli umrę w stanie w którym się
znajduję, przejdę do wieczności z wolą zwróconą zdecydowanie przeciw
Bogu i poniosę wszelkie tego konsekwencje. Nie zawróciłam z tej złej
drogi, ale niesiona siłą przyzwyczajenia szlam ku wiecznemu zatraceniu z
tym większą silą, im byłam starsza.
I tak spotkałam śmierć tydzień temu, – licząc według waszej miary, bo
licząc miarą bólu, przebywam tu już chyba lat dziesięć.
W zeszłą niedzielę mój mąż i ja udaliśmy się na wycieczkę, dla mnie
ostatnią. Słońce zachodziło w całej swej wspaniałości. Czułam się świetnie
jak rzadko kiedy. Tajemnicze odczucie szczęścia, przeniknęło całą mą
istotę. W pobliżu domu, mąż mój nagle oślepiony przez jadący naprzeciw z
wielką szybkością samochód, stracił panowanie nad wozem. „Jezus”
przebiegło mi przez myśl. Nie jako modlitwa, lecz jako okrzyk, targnął
mną straszny ból, straciłam przytomność.
Dziwna rzecz. Tego ranka przyszła mi skądś myśl: „Mogła byś pójść na
Mszę Świętą jak dawniej. Czułam się jak na rozprawie sądowej. Lecz jasne
i zdecydowanie „NIE!”, przecięło to ostatnie wołanie laski. „Nie chcę tego
więcej”, powiedziałam sama do siebie i gotowa jestem ponieść wszelkie
konsekwencje. O tak! Ponoszę je TERAZ.
Pewnie wiesz co zaszło po mojej śmierci. Dzięki naturalnemu poznaniu,
które tu mamy, znam los mego męża, mej matki, wszystko co się stało z
mym ciałem, przebieg mego pogrzebu, aż do najdrobniejszych
szczegółów. Inne rzeczy, które dzieją się na świecie, znamy tylko w
mglisty sposób. W ten sposób wiem o twym obecnym miejscu pobytu.
Ocknęłam się z ciemności w tej samej chwili, w której skonałam.
Widziałam siebie jakby przenikniętą przez jaskrawe światło. Stało się to na
tym samym miejscu, gdzie leżało moje ciało. Jak w teatrze, gdy nagle
wszystkie światła gasną na widowni, a podniesiona kurtyna odsłania
przeraźliwą scenę – tak i ja ujrzałam prawdziwą scenę mego życia, jakby
w zwierciadle dusza zobaczyła samą siebie: łaski odtrącane od wczesnej
młodości aż do ostatniego NIE!”
Czułam się jak morderca w chwili konfrontacji z Bogiem, którego
odrzuciłam. Jedyna rzecz jaka mi pozostała to ucieczka. Jak Kain uciekł od
Abla, tak samo moja dusza wyrwała się w trwodze z tego widowiska
13
potworności. Był to sąd szczegółowy. Niewidzialny sędzia rzekł do mnie:–
„Idź precz”. I tak oparach żółtej siarki moja dusza zstąpiła na miejsce
wiecznej męki i kaźni w piekle.
Tak skończył się list Anny pisany z piekła. Ostatnie słowa były prawie
nieczytelne. Sam list rozsypał się w proch w moich rękach… Nagle co to?
Gdy patrzyłam na rozsypujące się w proch kartki, uszu moich dobiegł
srebrny głos dzwonu; przebudziłam się na łóżku, w swoim pokoju.
Świetliste promienie poranka wciskały się przez okno. Dzwoniono na Anioł
Pański. Czyż to wszystko było snem ??…?
Nigdy przedtem nie odczułam tak żywo pociechy i pokoju spływającego z
niebiańskich dźwięków „Pozdrowienia Anielskiego”. Wolno odmówiłam trzy
Zdrowaś Maryjo. Mocne postanowienie przeniknęło mój umysł i wolę.
Powiedziałam do siebie w duchu; musisz przytulić się do Najświętszego
Serca Niepokalanej Matki Boga i rozwijać w sobie dziecięce do Niej
nabożeństwo, jeśli nie chcesz ponieść losów opisanych przez tę
nieszczęsną duszę, która nigdy chyba już nie ujrzy Boga.
Drżąc cała ubrałam się szybko i wybiegłam do kaplicy. Czułam
przyśpieszone bicie swego serca. Nieliczni obecni, spojrzeli na mnie ze
zdziwieniem sądząc o mym podnieceniu z szybkości, z jaką zbiegłam ze
schodów.
Tego wieczoru starsza pani z Budapesztu, cierpiąca z powodu choroby,
słaba jak dziecko, lecz zawsze gorliwa w służbie Bożej i zaawansowana w
sprawach ducha, rzekła do mnie z uśmiechem: „Mademoiselle, Zbawiciel
nie chce, by Mu służono niby pociąg pospieszny”. Ale zaraz zauważywszy,
że coś poważnego musiało wpłynąć na mnie i wciąż jeszcze tkwi w mej
duszy, dodała w uspokajającym tonie:„Niech cię nic nie niepokoi, niech cię
nic nie przeraża: Wszystko przemija: Bóg się nigdy nie zmienia. Cierpliwa
wytrwałość, wszystko pokona; Kto posiadł Boga, niczego nie pragnie – Bóg
sam wystarcza”. Gdy łagodnie wypowiedziała te słowa, wydawało mi się,
że czyta w mej duszy – „Bóg sam wystarcza”.
Tak On mi wystarczy na dziś i na nieskończone jutro. Muszę Go posiąść,
za wszelką cenę, choćby mnie to wiele miało kosztować. Nie chcę iść do
piekła!!!…Piekło w swej rzeczywistej naturze jest straszne i prawdziwe!!!..

Źródło: Przedruk z tekstu miesięcznika „Róże Maryi”, kwiecień 1950r. Wydawnictwo:
Ojcowie Marianie, Stockbridge, Massachusetts, U.S.A.

http://www.duchprawdy.com/WYZNANIA_DUSZY_POTEPIONEJ.pdf

Reklamy

Jedna odpowiedź to “WYZNANIA DUSZY POTĘPIONEJ. LIST ZZA ŚWIATA”

  1. Lekoman said

    Ciekawe, sam zapraszam na stronę mojego bloga : hyperreal24.wordpress.com.
    Pozdrawiam Autora :)

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

 
%d blogerów lubi to: