WIERZE UFAM MIŁUJĘ

„W KAŻDEJ CHWILI MEGO ŻYCIA WIERZĘ, UFAM, MIŁUJĘ” — ZOFIA KOSSAK-SZCZUCKA

  • Słowo Boże na dziś

  • NIC TAK NIE JEST POTRZEBNE CZŁOWIEKOWI JAK MIŁOSIERDZIE BOŻE – św. Jan Paweł II

  • Okaż mi Boże Miłosierdzie

  • JEZU UFAM TOBIE W RADOŚCI, JEZU UFAM TOBIE W SMUTKU, W OGÓLE JEZU UFAM TOBIE.

  • Jeśli umrzesz, zanim umrzesz, to nie umrzesz, kiedy umrzesz.

  • Wspólnota Sióstr Służebnic Bożego Miłosierdzia

  • WIELKI POST

  • Rozważanie Drogi Krzyżowej

  • Historia obrazu Jezusa Miłosiernego

  • WIARA TO NIE NAUKA. WIARA TO DARMO DANA ŁASKA. KTO JEJ NIE MA, TEGO DUSZA WYJE Z BÓLU SZUKAJĄC NAUKOWEGO UZASADNIENIA; ZA LUB PRZECIW.

  • Nie wstydź się Jezusa

  • SŁOWO BOŻE

  • Tak mówi Amen

  • Książki (e-book)

  • TV TRWAM

  • NIEPOKALANÓW

  • BIBLIOTEKA W INTERNECIE

  • MODLITWA SERCA

  • DOBRE MEDIA

  • Biblioteki cyfrowe

  • Religia

  • Filmy religijne

  • Muzyka religijna

  • Portal DEON.PL

  • Polonia Christiana

  • Muzyka

  • Dobre uczynki w sieci

  • OJCIEC PIO

  • Św. FAUSTYNA

  • Jan Paweł II

  • Ks. Piotr Pawlukiewicz

  • Matka Boża Ostrobramska

  • Moje Wilno i Wileńszczyzna

  • Pielgrzymka Suwałki – Wilno

  • Zespół Turgielanka

  • Polacy na Syberii

  • SYLWETKI

  • ŚWIADECTWA

  • bEZ sLOGANU2‏

  • Teologia dla prostaczków

  • Wspomnienia

  • Moja mała Ojczyzna

  • Zofia Kossak

  • Edith Piaf

  • Podróże

  • Czasopisma

  • Zdrowie i kondyncja

  • Znalezione w sieci

  • Nieokrzesane myśli

  • W KAŻDEJ CHWILI MOJEGO ŻYCIA WIERZĘ, UFAM, MIŁUJĘ.

  • Prezydent Lech Kaczyński

  • PODRÓŻE

  • Pociąga mnie wiedza, ale tylko ta, która jest drogą. Wiedza jest czymś wspaniałym, ale nie jest najważniejsza. W życiu człowieka najważniejszym jest miłość – prof. Anna Świderkówna

  • Tagi wpisów

    A.Zybertowicz A.Świderkówna Anna German Bł.K. Emmerich Bł. KS. JERZY Bł.M.Sopoćko Dąbrowica Duża Edith Piaf Jan Pospieszalski Jarosław Marek Rymkiewicz kard.Stefan Wyszyński Kardynał H. Gulbinowicz Kijowiec Kodeń Koniuchy ks.A.Skwarczyński Ks.Tymoteusz M.Rymkiewiecz Prof.Kieżun tv media W.Cejrowski Z.Gilowska Z.Kossak Z.Krasnodębski Św.M. Kolbe Żołnierze wyklęci
  • Cytat na dziś

    Dostęp do internetu ujawnia niewyobrażalne pokłady ludzkiej głupoty.

Święty, mistyk czy wariat? – ks.Jacek Prusak

Posted by tadeo w dniu 1 kwietnia 2011


Doświadczenia określane jako duchowe, transcendentne, religijne czy mistyczne stale są obecne w historii ludzkości. Sondaże prowadzone w Australii, Stanach Zjednoczonych i Wielkiej Brytanii pokazują, że zadziwiająco dużo respondentów, od 35 do 50%, podało, że przynajmniej raz lub dwa razy w życiu poczuli, jakby byli „bardzo blisko potężnej duchowej siły, która – jak im się zdawało – unosiła ich z ich własnego ciała”. Doświadczenia te były określane jako doświadczenia mistyczne. Inne badania pokazują, że znacząca grupa ludzi (około 75% Amerykanów i Europejczyków) wierzy w istnienie zjawisk paranormalnych. 60% badanych przyznało, że miało któreś z tych doświadczeń; 30% badanych doświadczyło telepatii, około 50% jasnowidzenia, a 10% psychokinezy. Około 45% deklarowało wiarę w duchy, a 10% z nich twierdziło, że doświadczyło jakiejś ich obecności lub było z nimi w kontakcie.
Doświadczenia te wymagają „duchowego rozeznania”. W trakcie przeżyć religijnych osobom mogą bowiem towarzyszyć różnego rodzaju fenomeny, wykraczające poza stany nazywane „normalnymi”. Przeżycia religijne cechują się różną intensywnością i różnym zasięgiem, od form najmniej do najbardziej egzaltowanych. Często pojawiają się fenomeny „uboczne”, jak: poruszanie się przodem, tyłem, na kolanach, ekstatyczne balansowanie i kołysanie, śmierć ekstatyczna, lokucje (czyli wewnętrzne odzywania się zjawiającej się postaci), audycje (słyszenie „głosów”), lewitacje, jasnowidzenia, widzialne udzielanie komunii świętej na sposób mistyczny (aporty), nagłe nawrócenia, stygmaty, zjawiska parapsychologiczne (telepatia, poznanie przyszłości, poznanie przeszłości, poznanie stanu sumienia, przenoszenie się, uzdrowienia), kontakt z duchami i/lub duszami zmarłych, opętanie. Część z tych zjawisk pojawia się również w sytuacjach snu, marzeń dziennych, hipnozy, medytacji oraz mogą być wywoływane środkami psychoaktywnymi, takimi jak alkohol, narkotyki.
Fenomeny mistyczne
Nadzwyczajne zjawiska, uważane za mistyczne, występowały stale w historii chrześcijaństwa oraz w życiu wielkich świętych. „U początku – jak pisze Giorgio Fedalto – znajdują się zjawiska wspomniane w Piśmie Świętym, szczególnie w życiu ziemskim Zbawiciela, a następnie w ciągu wieków w życiu tych, którzy do Niego bardziej się upodobnili. Zjawiska te były nośnikiem, za pomocą którego czasem objawiał się świat nadprzyrodzony, chociaż dla chrześcijaństwa droga wiary pozostawała nieodzownym środkiem zbliżania się do transcendentnego Boga wiary chrześcijańskiej”. Nadzwyczajne zjawiska można podzielić na zjawiska w porządku poznawczym, afektywnym i cielesnym.
Do grupy zjawisk w porządku poznawczym należą: widzenia, słowa, objawienia, rozeznanie duchów, hierognoza itp. Widzenia dzielą się na cielesne, wyobrażeniowe i umysłowe. Do tej grupy zjawisk możemy zaliczyć objawienia maryjne i świętych. Przekazy słowne różnią się od widzeń tym, że są to sformułowania wyrażające stwierdzenia lub życzenia. Zazwyczaj są powiązane z widzeniami. Specyficzną odmianą przekazu słownego jest zjawisko automatycznego lub nieświadomego zapisywania, które następuje, gdy ktoś uważa, że zostaje niejako wzięty w posiadanie przez Boga czy ducha. Także dar języków (glosolalia) zaliczany jest do przekazów słownych. Rozeznanie duchów to nadprzyrodzone poznanie tajemnic serca, udzielone przez Boga Jego sługom. Hierognoza to szczególny rodzaj poznania tego, co święte (np. hostii, relikwii itp.).
Pośród zjawisk w porządku afektywnym szczególne miejsce zajmują płomienie miłości i ekstazy mistyczne. W przypadku zjawisk mistycznych w porządku cielesnym mamy do czynienia ze stygmatami, łzami, poceniem się krwią, odnowieniem albo zmianą serca, obywaniem się bez pożywienia albo wydłużonym postem, bezsennością, szczególną zdolnością poruszania się, bilokacją, lewitacją, wydzielaniem światła, nadprzyrodzonymi zapachami.

Najbardziej znani mistycy Kościoła katolickiego

Paweł z Tarsu, św. (ok. 10 – ok. 64)
Augustyn z Hippony, św. (354-430)
Bernard z Clairvaux, św. (1090-1153)
Franciszek z Asyżu, św. (ok. 1181-1226)
Tomasz z Akwinu, św. (1224-1275)
Aniela z Foligno, bł. (ok. 1248-1309)
Mistrz Eckhart (ok. 1260-1327)
Brygida Szwedzka, św. (1302-1373)
Katarzyna ze Sieny, św. (1347-1380)
Dorota z Mątowów, bł. (1347-1394)
Teresa z Avila, św. (1515-1582)
Jan od Krzyża, św. (1542-1591)
Marcin de Porres, św. (1569-1639)
Katarzyna Emmerich, bł. (1774-1824)
Wincenty Pallotti, św. (1795-1850)
Jan Bosko, św. (1815-1888)
Aniela Salawa, bł. (1881-1922)
Ojciec Pio z Pietrelciny, św. (1887-1968)
Marta Robin (1902-1981)
Faustyna Kowalska, św. (1905-1938)


Doświadczenia paranormalne
Tymi zjawiskami zajmuje się parapsychologia, będąca dziedziną psychologii. Próbuje ona wyjaśnić takie zjawiska, jak:
(1) postrzeganie pozazmysłowe – to poznanie lub reakcja na wydarzenie aktualne, przeszłe lub przyszłe, nieuchwytne za pośrednictwem normalnych zmysłów; chodzi tu głównie o telepatię, jasnowidzenie i jego dwie formy – prekognicję i retrognicję;
(2) psychokineza – wpływ umysłu na przedmioty lub procesy bez udziału znanych sił lub energii fizycznych;
(3) doświadczenia nietypowe, jak np. śmierć kliniczna, doznania poza ciałem, déj vu (odczucie, że przeżywana obecnie sytuacja wydarzyła się już kiedyś, w jakiejś nieokreślonej przeszłości, połączone z oczywistą wiedzą, że to niemożliwe);
(4) widzenia, wizje, objawienia i kontakty z duchami.
Zjawiska badane i opisywane przez parapsychologię mogą wykazywać pewną analogię do tych wydarzeń, których bohaterami byli mistycy, uznani za takich przez Kościół. Uznanie za prawdziwe pewnych kontaktów z zaświatami pociąga za sobą z konieczności uznanie za możliwą interwencję jakiegoś ducha albo samego Boga, Matki Bożej, jakiegoś anioła (dobrego lub złego) albo duszy przebywającej poza ciałem (zbawionej, pokutującej lub potępionej). Konieczne jest zatem odróżnienie autentycznych doświadczeń religijnych od „zwodzenia duchowego”, grzechu czy „iluzji intelektualnych”, związanych zwłaszcza z okultyzmem i ezoteryzmem czy powstałych w wyniku sytuacji stresujących (choroby, wypadku itp.) i psychopatologii. Rozeznanie musi stosować się do zasady, że nie należy szukać przyczyny nadprzyrodzonej tam, gdzie wystarczające jest wyjaśnienie za pomocą przyczyn naturalnych. Niektórzy bowiem mylą doświadczenia religijne z objawami choroby psychicznej lub je z nimi utożsamiają.
Mistyk żyje w obszarze sacrum i jeśli jest chrześcijaninem, to również w duchu wiary chrześcijańskiej. Traktuje swoje zdolności jako dary udzielone bez jego zasługi, które winny być udzielane dla dobra bliźniego, ale najczęściej w sposób dyskretny. Dla niego samego dary te często stanowią stronę życia pełną trudności i bólu. W przypadku osoby posiadającej zdolności paranormalne mamy do czynienia z motywacją ustawicznego ich rozwijania i doskonalenia, a nawet uczynienia z nich swoistego „zawodu”.
Wizje i ekstazy religijne
Ponieważ przeżycia mistyczne wyrażają daleko idące podobieństwo ze zjawiskami parapsychologicznymi, nie jest prostą właściwa ocena osób doświadczających ekstaz i porwań mistycznych oraz obdarzonych wizjami.
W psychopatologii mówi się o wizjach pierwszego stopnia (proces poznawczy zachodzi w zewnętrznych zmysłach człowieka: wzrok, słuch, dotyk itd.), które polegają na dostrzeganiu boskich osób w postaci naturalnej (podobnej do człowieka – wizje autentyczno-materialne) lub sfingowanej (postać jest utworzona jakby z innego materiału – wizje pseudocielesne). W wizjach drugiego stopnia proces poznawczy zachodzi w wyobraźni i charakteryzuje się postrzeganiem tylko kształtu ujrzanej postaci. Wizjom tym towarzyszy zwykle niemożliwy do opisania stan oświecenia i poczucie niezwykłych zdolności. W wizjach trzeciego stopnia proces poznawczy zachodzi w intelekcie. Wizje te stanowią rdzeń właściwej mistyki, pozbawione są doznań zmysłowych i wyobrażeniowych.
Wizje w odmiennych stanach świadomości (np. podczas ekstaz czy w przeżyciach mistycznych) odróżnia się od wizji w stanach psychotycznych i przeciwstawia się halucynacjom i omamom oraz iluzjom czy urojeniom.
Urojenia, halucynacje, omamy i iluzje występują nie tylko u ludzi zaburzonych, ale także u ludzi zdrowych. Trafność wizji prospektywnych ludzi zaburzonych i zdrowych jest właściwie podobna. Także skłonność destruktywna dotyczy nie tylko jednostek zaburzonych, ale również zdrowych. Teolodzy podkreślają, że autentyczne wizje można rozpoznać po obecności dwóch czynników: negatywnego – wizje takie nie posiadają charakteru fantastycznego, bo są prawdziwym sposobem postrzegania rzeczywistości; oraz pozytywnego – bo wiążą się ze zdolnością do relaksacji i nie prowadzą do fanatyzmu (tzn. uprzedzeń, prześladowań i braku tolerancji).
Ekstaza oznacza stan zawieszenia świadomości, który polega na uniewrażliwieniu uzdolnień poznawczych na wszystkie albo niektóre naturalne bodźce poznawcze. W ekstazę zaangażowane są wszystkie sfery osobowości człowieka, a wizje doświadczane w ich trakcie zdają się bardziej realne od doświadczenia zmysłów. Istotne tutaj jest rozgraniczenie między ekstazą a transem mediumicznym i transem ekstatycznym występującym u mistyków niechrześcijańskich. Wspólną cechą jest zawieszenie normalnej świadomości. Ekstazy wywołują u człowieka pewne zmiany: wyczerpanie, wielorakie reakcje zmysłowe (okrzyki, westchnienia itp.), widoczne są objawy kataleptyczne („nieruchomość” ciała, drgawki i skurcze mięśni, zmiany czynności ustrojowych organizmu: przepływu krwi, oddechu, wydzielania, oddychania).
Jak rozróżnić?
Podstawowe rozróżnienie doświadczeń religijnych czy duchowych od stanów patologicznych polega na odróżnieniu psychozy od mistycznych przeżyć oraz klinicznej depresji od ciemnej nocy duszy.
W psychiatrii i psychologii klinicznej transowe i mistyczne doświadczenia utożsamia się najczęściej z „utratą kontroli ego” i traktuje się jako oznaki psychopatologii, ponieważ „samokontrola” (silne ego) jest uważana za cechę dojrzałości psychicznej. Poza tym zachodni świat medyczny odrzuca możliwość istnienia rzeczywistości niematerialnej (duchowej), traktując wszelkie poglądy odnoszące się do jej istnienia jako „kulturowo uwarunkowane przekonania”.
W związku z takim założeniem pojawia się pytanie: Co robić w przypadkach, kiedy ocena psychiatryczna i teologiczna jest odmienna? W kontekście psychiatrycznej diagnozy i rozeznawania duchowego pojawią się bowiem pytania o to, czy „wizje” i „głosy” należą do kategorii przeżyć religijnych, czy psychopatologicznych? Czy nazywane są one religijnymi, jeśli osoba je doświadczająca ma silną strukturę psychiczną, czy raczej są urojeniami, ponieważ osoba ma niestałą strukturę psychiczną?
Ocena zjawisk nadzwyczajnych
Zasadniczym teologicznym kryterium oceny doświadczeń mistycznych jest kryterium postawy, obejmujące całościową ocenę człowieka i mające na celu określenie, czy funkcjonuje on zgodnie z kryteriami zdrowia psychicznego. Oznacza to, że teologia próbuje ustalić, czy zachowanie konkretnej osoby można uznać za przejaw normalnego sposobu wyrażania osobistej religijności, czy też jest ono wynikiem zaburzeń psychicznych.
W przypadku kiedy ocena psychiatryczna i teologiczna jest odmienna, można przyjąć za słuszne postępowanie według zasady, że jeśli stany przeżywane przez człowieka blokują korzyści indywidualne lub społeczne, ocena teologiczna jest mniej ważna od oceny psychiatrycznej. Jeśli zaś w ocenie danej osoby uzyska przewagę teza, że przeżycia mistyczne stanowią wyraz rozwoju osobowego, a w tym i religijnego, to ocena teologiczna będzie bardziej trafna i powinno się zastosować reguły „rozeznawania duchów”.
Kryteria psychologiczne w ocenie doświadczeń mistycznych muszą być wtedy uzupełnione o kryteria teologiczne. W autentycznych doświadczeniach mistycznych musi być widoczny prymat miłości jednoczącej nad poznaniem oraz prymat obecności nad doświadczeniem. Mistyka chrześcijańska zakłada uczestnictwo w życiu Bożym i trynitarnym, w misterium wzajemnego daru i zjednoczenia nawet istotowego pomiędzy Osobami w pełni odrębnymi. Zjednoczenie to, jak i inne dary mistyczne, pozostaje zawsze inicjatywą samego Boga, a mistyk ma wyraźną tego świadomość i żyje dalej w perspektywie wiary, nadziei i miłości.
Jacek Prusak, Rycerz Niepokalanej nr 7-8/2009, s. 202

 

Komentarze 3 do “Święty, mistyk czy wariat? – ks.Jacek Prusak”

  1. Tadeusz said

    Serdecznie witam. Szukam kontaktu z księdzem Jackiem Prusakiem

  2. APeeL said

    Jako lekarz, mistyk świecki od czasu nawrócenia 1986-1989 prowadziłem dziennik duchowy…można w nim ujrzeć dojście do obecnego stanu mojej wiary (mistyka eucharystyczna, charyzmat odczytywania Woli Boga Ojca). Z powodu obrony krzyża powalonego przez kolegę psychiatrę…zrobiono ze mnie wariata (psychoza jest podobna do mistyki).

    Myślałem o pomyłce, a to od początku była sowiecką psychuszka. Bój o zawieszone pwzl 2069345 trwa. Koledzy z Izby Lekarskiej w Warszawie w tym czasie udawali wierzących i swoje nadzwyczajne zjazdy zaczynali od Mszy św. z całowaniem sztandaru izbowego. To bolszewicki faryzeizm. Przegrali w obecnych wyborach…5 września mam spotkanie z nową Okręgowa Radą Lekarską. Proszę o modlitwę…

    http://www.wola-boga-ojca.pl Dziennik duchowy lekarza, mistyka świeckiego…

  3. Teista said

    Tak się stało, że jestem mistykiem świeckim (lekarz): mistyka eucharystyczna z charyzmatem odczytywania Woli Boga Ojca…

    Zapraszam: Wola Boga Ojca
    Nazwa strony czekała na mnie od powstania Internetu…

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

 
%d blogerów lubi to: